Acı da mevsim gibidir

Yası bir hastalık gibi tedavi edilmesi gereken bir durum olarak görmeye o kadar alışmışız ki, çoğu zaman onun doğal bir geçiş olduğunu unutuyoruz. Oysa kayıp, tıpkı sonbaharın yapraklarını dökmesi gibi, yaşamın kendi içinde taşıdığı bir döngüdür.

Mevsimler gibi acının da kendi zamanı vardır. Bazen uzun bir kış gibi sürer, bazen ilkbaharın ilk ılık günleri gibi aniden hafifler. Onu hızlandırmaya çalışmak, donmuş toprağı zorla çözmeye benzer; faydadan çok yorgunluk getirir.

Terapide yaptığımız şey acıyı yok etmek değil, ona eşlik etmektir. Hissedilen her şeye yer açmak, ağlamaya da sessizliğe de izin vermek. Çünkü yas, yeterince alan bulduğunda kendi mevsimini tamamlar ve geride yeni bir şeyin filizlenebileceği bir toprak bırakır.