Neden hep aynı ilişkiyi yaşıyoruz?

Farklı insanlarla, farklı şehirlerde, farklı zamanlarda — ama bir süre sonra aynı yere geliriz. Aynı hayal kırıklığı, aynı kopuş, aynı tanıdık acı. Sanki içimizde, hep aynı hikâyeyi tekrar eden sessiz bir senaryo varmış gibi.

Bu tekrar bir kader değil; çoğu zaman çok erken öğrenilmiş bir bağlanma biçiminin izidir. İlk ilişkilerimizde sevginin, güvenin ve mesafenin nasıl kurulduğunu öğrendik. O örüntü, fark etmeden bugüne taşındı.

Terapide yaptığımız şey, bu senaryoyu yargılamadan görünür kılmaktır. Bir örüntüyü gördüğümüzde, ilk kez onu değiştirme ihtimali doğar. Tekrar etmek zorunda olmadığımızı anlamak, başlı başına bir özgürleşmedir.