Dinlenmek tembellik değildir

Sürekli üretmek, yetişmek ve daha fazlasını yapmak gerektiği hissi pek çoğumuzun omuzlarında taşıdığı görünmez bir yüktür. Dinlenmeye çalıştığımızda bile içimizde bir suçluluk belirir.

Oysa dinlenmek, bedenin ve zihnin yeniden toparlanması için bir ihtiyaçtır; bir ödül değil. Tükenmişlik, çoğu zaman bu sınırı uzun süre görmezden gelmenin sonucudur. Kendine izin vermek, üretkenliğin düşmanı değil, sürdürülebilirliğin temelidir.

Özbakım ile tembellik arasındaki çizgi, kendine duyduğun saygıdan geçer. Dinlenmeyi bir hak olarak görmeye başladığında, hem bedenin hem de ruhun bu nazikliğe karşılık verir.