Kaygıyı çoğu zaman bir düşman gibi karşılarız. Onu susturmaya, bastırmaya, hayatımızdan çıkarmaya çalışırız. Oysa kaygı, kötü niyetli bir misafir değildir; çoğu zaman bize bir şey anlatmaya çalışan eski bir alarm sistemidir.
Bedenimiz, geçmişte tehlikeli olduğunu öğrendiği durumlara karşı bizi korumak ister. Sorun, bu alarmın bazen artık var olmayan tehlikeler için çalmasıdır.
Terapide yaptığımız şey, kaygıyı yok etmek değil, onunla kurduğumuz ilişkiyi değiştirmektir. Kaygının sesini bastırmak yerine onu anlamayı öğrendiğimizde, hayatımızın direksiyonunu yeniden elimize alabiliriz.