Bir kaybın ardından ilk kez içtenlikle güldüğün an, çoğu zaman tuhaf bir suçluluk getirir: "Nasıl gülebilirim, o yokken?" Sanki mutlu olmak, sevdiğine ihanetmiş gibi.
Oysa sevinç, yasın bittiği anlamına gelmez. İkisi bir arada yaşayabilir: aynı gün hem özleyip hem gülebilirsin. Bu, iyileşmenin doğal bir parçasıdır.
İki şey aynı anda doğru olabilir
Özlemek ve yaşamaya devam etmek birbirinin karşıtı değildir. Sevdiğini taşırken hayata yeniden bağlanmak mümkündür.
Suçluluğa yer açmak
Terapide bu suçluluğu yargılamadan ele alır, sevincin de yasın bir parçası olduğunu birlikte keşfederiz. Yaşamaya devam etmek, sevdiğini onurlandırmanın bir yoludur.